Vooruitgang

Lieve volgers,

Allereerst mijn excuses dat ik zo lang niets van me heb laten horen. Van verschillende kanten hoorde ik de vraag of de blog opgeheven was. Dit is (nog) niet het geval.

Het gaat goed. Ik ga steeds verder vooruit. Afgelopen week heb ik weer gezwommen en natuurlijk moesten mijn spieren even wennen maar ik heb het wel volgehouden. Dit had ik een paar maanden terug niet kunnen dromen.

Natuurlijk heb ik ook mijn mindere momenten. Maar dat kan ook niet anders. Mijn lichaam is druk bezig met herstellen en dat gaat niet in één vloeiende lijn naar boven. Dit gaat op en neer. Maar over het geheel genomen zit er zeker wel een stijgende lijn in.

 

Liefs,

Erika

Weer thuis

Lieve volgers,

Daar ben ik weer. En zoals de titel al zegt, ik ben weer thuis.

Dinsdagavond ben ik opgenomen en is er gelijk antibiotica gestart. Gistermiddag kwam de hematoloog en die heeft de antibiotica weer gestopt. Want: ‘We weten niet waar de infectie zit, en we gaan dan geen antibiotica geven’. Ook was zijn mening dat wanneer vandaag de bloedwaardes weer gestegen waren ik naar huis kon gaan. Ik was blij, maar eerst even afwachten wat m’n bloedwaardes doen.

Vanochtend kwamen ze gelijk bloed prikken en even later de uitslag…

Waardes waren niet gestegen dus ontslag vandaag moest ik maar niet op rekenen.

Vanmiddag had de arts overleg gehad met de hematoloog en ik kon met ontslag gaan. Ik blij natuurlijk maar sinds dinsdagavond toen ik opgenomen werd is er niets veranderd. Het gevoel is dus een beetje dubbel. M’n afweer is nog steeds gevaarlijk laag, net zo laag als de eerste dag van isolatie in Moskou 🤔
Maar ik kon toch met ontslag gaan, ik moet wel weer extra goed opletten. Een beetje vreemd, maar ik ben dus weer fijn thuis bij Remco en Ezra.

Reden tot dankbaarheid. Reden tot vertrouwen hebben in God die alles bestuurt.

Liefs,

Erika

Tegenvaller! Terug in het ziekenhuis.

Lieve volgers,

Zeg ik vorige week nog dat er maar weinig blogs voorbij komen omdat er eigenlijk ook weinig te melden valt, kom ik vandaag toch wel weer met een blog.

Gisteren was een mindere dag. Ik had slecht geslapen. ’s Ochtends had ik een afspraak bij het Uwv wat allemaal behoorlijk uit liep dus was pas rond half 1 weer thuis.

Had me onderweg al bedacht dat ik dan zou gaan slapen omdat ik moe was en totaal niet fit. Maar wie was dat wel gister met die hitte?! 

Eenmaal op bed kreeg ik pijn op de borst en in combinatie met het niet lekker voelen dacht ik: “oh ja ik moet eigenlijk dagelijks temperatuur meten, laat ik dat weer een keer doen”. Vanaf 37,5° moet ik gaan bellen. Het was 38°. Na nog ff twijfelen toch maar gebeld om uiteindelijk, na een bezoekje van de huisarts, rond 17uur op de Spoedeisende hulp te belanden.
Ik ging er eigenlijk vanuit dat het allemaal wel mee zou vallen. Wat is nou 38° verhoging? Normaal persoon belt daar niet eens de huisarts voor.
Uiteindelijk na heel veel onderzoeken kreeg ik een gesprek. Mw. Henning ik heb slecht nieuws voor u. U heeft waarschijnlijk een infectie maar we kunnen niet nagaan waar de infectie zit. Dit komt omdat je afweersysteem weer tot gevaarlijk laag is gedaald en daardoor niet reageert op de infectie. Hierdoor is er niets te zien op de longfoto.
Conclusie: u moet een week in het ziekenhuis blijven, u krijgt een antibiotica via infuus wat eigenlijk tegen alles helpt. Dat kan helaas niet in pilvorm. Vandaar ook dat u moet blijven en in combinatie met nu de lage weerstand.

Sorry?!?! Een week in het ziekenhuis? NEE!!! Oké nu lijkt het alsof ik geschreeuwd heb en dat was niet zo maar ik heb hem wel even in de het kort heel veel opties voorgehouden zodat ik niet in het ziekenhuis hoefde te blijven. Allemaal geen goede opties volgens hem.
Even later ging hij weer overleggen met de internist. Ik vroeg of ik even naar buiten mocht om te bellen. Maar dat mocht niet, bellen wel, maar buiten niet. M’n laatste kans om te vluchten was dus ook verkeken.

Één voordeel is wel dat ik niet in Rusland lig maar gewoon in Amersfoort. Is stukje dichterbij. Kan ik Ezra gewoon blijven zien.

Verder is het ongeveer vergelijkbaar. Omdat ik in het buitenland in een ziekenhuis heb gelegen ben ik verdacht op MRSA (ff Googlen als je niet weet wat het is, anders wordt die blog zo lang 😉) Ik heb geen MRSA, is 2 weken terug al getest. Maar omdat iemand gisteravond bedacht heeft dat ik wel verdacht ben op die MRSA lig ik nu weer in isolatie en durft het personeel amper binnen te komen.
De verpleegkundige die net wel binnen kwam en even de controles kwam doen heb ik bijna gesmeekt om me gewoon naar huis te laten gaan. Ik voel me niet ziek, pijn op de borst is weg, koorts is weg, wat is nog het probleem? Misschien even bloedprikken en kijken hoe m’n weerstand nu is? En me dan gewoon rustig naar huis laten gaan. Hoeven jullie ook die lelijke maanpakken niet meer aan en ook niet meer bang te zijn voor dat verschrikkelijke MRSA wat ik niet heb… Oké dat laatste heb ik niet gezegd. 😋
Ze gaat het bespreken met de arts en die komt vandaag nog bij me langs is de bedoeling. Ik verwacht er niet te veel van, maar je weet maar nooit!
Ik ben een beetje bang dat het de voorspelde 7 dagen of langer in het ziekenhuis blijven wordt. 😐

Liefs

 

Goed nieuws

Lieve volgers,

Het is weer een tijdje geleden dat ik een blog heb geplaatst. Dit komt omdat er nu over het algemeen weinig spannende dingen gebeuren.

Ik ben aan het herstellen en dit gaat met ups en downs. Er zijn dagen dat ik me nog erg zwak en beroerd voel maar er zijn ook steeds meer dagen dat ik me goed voel. Afgelopen week heb ik zelfs weer een stukje gefietst en dit ging boven verwachting goed!
De meeste die mij kennen, weten dat ik snel ongeduldig ben en dat ben ik nu ook vaak. Ik weet dat ik pas na 3 maanden echt een stijgende lijn kan verwachten maar ik zie het graag eerder gebeuren. 🙂

De eerste 3 maanden zijn echt om mijn lichaam te laten herstellen van de behandeling. Dit houdt vooral in rustig afwachten en dan met de nadruk op rustig. Veel rust nemen en geen grenzen over gaan. Dit gaat de helft van de keren goed.

Mijn bloedwaardes zijn ondertussen genormaliseerd! Dus dat is het hele goede nieuws van deze blog! De wekelijkse bloedprikronde is voorbij. Over 2 weken mag ik weer naar de hematoloog om verder beleid te bepalen over de controles etc.
Mijn bloedwaardes zijn nu wel weer genormaliseerd maar wat de hematoloog nog wel als kanttekening gaf is dat mijn lichaam nog wel erg zwak is. Dus vooral niet in de buurt komen van zieke personen en in grote groepen mensen komen is ook niet verstandig. Dus als je op bezoek wil komen en de griep heb, kom dan liever een weekje later ofzo.

Ik ben nu tweeënhalve week thuis, niet kunnen denken dat het nu al zo goed zou gaan. 3 weken terug lag ik nog in isolatie in het ziekenhuis in Moskou, nu ben ik een blog aan het schrijven dat ik alweer gefietst heb! Het enige wat ik daarop nog kan zeggen is dat God hiervoor zorgt. God weet wat Hij doet, Hij weet de weg die ik gaan moet zoveel beter dan ik.
Hem zij de eer en dank!

Liefs

 

Hoe gaat het in Lunteren?

 

Lieve volgers,

Een hele andere blog. Nu vanuit Lunteren, en ook zonder spannende behandelingen ofzo. Bevalt best goed hoor. Ik ben al weer helemaal gewend aan het Nederlandse leven, m’n eigen huisje, m’n lieve man en zoontje om me heen. Zal nog afkicken worden als Remco volgende week gewoon weer aan het werk gaat. Al is dat wel een goed teken natuurlijk, want dat betekent dat ik me weer enigzins zelfstandig kan redden. Betekend niet dat ik dan ook al weer de marathon kan lopen, een folderwijk kan gaan starten of weer kan gaan werken, maar het betekent wel dat ik mezelf weer kan redden in huis.

Ik heb nog wel veel rust nodig dus elke dag slaap ik minimaal één tot anderhalf uur. Ik merk ook wel dat als ik dat niet doe ik mezelf ’s avonds slechter ga voelen.
Er zitten ook ‘nadelen’ aan het weer thuis zijn. Eigenlijk kan je het geen nadelen noemen maar nu ik weer thuis ben wil ik weer veel te veel. Ik vergeet dan even dat ik nog aan het herstellen ben en daar dus ook m’n leven op aan moet passen. In het ziekenhuis in Rusland had ik geen andere keus, je kon daar niet veel anders doen als ‘rustig aan en veel slapen’. Nu ik weer thuis ben heb ik heel snel de neiging om teveel te doen om het vervolgens weer met van alles te moeten bekopen.
Maar over het algemeen gaat het dus goed. Ik krijg deze vraag erg vaak gesteld de afgelopen week. Logisch ook. Maar vaak weet ik niet zo goed het antwoord hierop. Het wisselt heel erg hoe ik me voel. De arts in Rusland had dit ook gezegd, de eerste 3 maanden gaan met veel ups en downs. Daarna gaat als het goed is de streep omhoog.
Ik ben nu een week thuis en zowel de ups en downs heb ik zeker al een paar keer voorbij zien en voelen komen. De ene dag voel ik me goed, volgende dag kan ik de hele dag wel janken. En waarom? Ik kan zo 100 redenen opnoemen. Maar ik kan ook 100 redenen opnoemen om blij en dankbaar te zijn. Dan bedenk ik me weer dat ik de behandeling zo goed door gekomen ben, dat ik nu weer fijn thuis bij m’n gezinnetje ben, dat ik steeds minder pijn heb, dat ik… en zo kan ik dus nog even doorgaan. Er zijn dus nogal schommelingen in hoe ik me voel. Zowel lichamelijk als mentaal.
Nog een reden om heel erg dankbaar te zijn is dat ik afgelopen woensdag bij de hematoloog geweest ben en mijn bloedwaardes erg goed herstellen!! Een gedeelte van de lijst met voorzorgsmaatregelen kunnen dus na een week al afgevinkt worden.
Een andere vraag die ik vaak krijg is of ik bezoek mag ontvangen. Ja ik mag bezoek ontvangen. Mits dat bezoek niet ziek is, ik mag geen kinderen ontvangen en bloemen als cadeautje is ook niet de bedoeling. Verder van harte welkom! Waarschijnlijk zie je na een uurtje al dat ik moe begin te worden maar dan ben je vast ook al wel met me uitgekletst 😉 en anders maken we gewoon een nieuwe afspraak om verder te kletsen.

Laatste vraag die ik ook regelmatig hoor is wanneer ik weet of de behandeling geslaagd is. Officieel weet ik dit pas over een jaar. Dan wordt er een MRI scan gemaakt en gekeken of er nieuwe plekken bij zijn gekomen of juist littekens minder zijn geworden. Maar in het komende jaar merk ik natuurlijk zelf ook of het goed gaat of niet, of ik weer MS aanvallen krijg of niet. Maar officieel wordt dit dus pas na een jaar vastgesteld.

Liefs

 

Home sweet home

Lieve volgers,

Ja jullie lezen het goed…. Ik ben weer thuis! In m’n eigen vertrouwde omgeving, bij m’n lieve man en m’n lieve kleine Ezra (al is hij in die maand wel heel hard gegroeid).

Wat is deze maand een lange zware maand geweest vol met emoties. Ik verwacht dat ik nog wel even de tijd nodig zal hebben om dit te verwerken maar dat zullen jullie mij vast niet kwalijk nemen.

Op dit moment ben ik nog tot niets in staat en zal de komende tijd me vooral gaan richten op herstellen en revalideren.

Ik waardeer al het meeleven in welke vorm dan ook, ik wil jullie daar dan ook heel erg voor bedanken. Ik zal vast niet altijd even snel reageren of helemaal niet, maar weet dat ik het wel waardeer!

Ik wil God de HEERE danken dat Hij al die tijd voor mij en voor ons gezorgd heeft en nu nog steeds zorgt. Zonder Zijn zegen was deze behandeling niet geslaagd en had ik nu waarschijnlijk nog in Rusland gezeten.

Ik wens jullie allemaal een heel goed weekend!

Liefs ‌

Ik kan het nog bijna niet geloven!

Lieve volgers,

Zoals de titel al zegt zit ik nog een beetje in de ontkenningsfase/ongeloof/roze wolk/hoe je het ook noemen wil. Als we het allemaal zelf van te voren bedacht en gepland hadden was dit zo niet gelopen, maar God heeft een plan met ons en ook hierin zien wij weer Zijn onuitsprekelijke goedheid.

Het is nu de planning dat Remco morgen naar alle waarschijnlijkheid weer in Moskou is en we dan een exit gesprek hebben met dr. Federenko. Morgen is het vrijdag (ja daar moet ik af en toe bij herinnerd worden, m’n geheugen en concentratie is tot een goudvis gedaald) en dit zou dus betekenen dat we zaterdag terug kunnen vliegen naar Nederland!!!! Nog voor het weekend! Ik denk dat ik pas van het ongeloof af ben als ik daadwerkelijk in het vliegtuig zit, maar maakt niet uit, het goede vooruitzicht is er in ieder geval al wel.

Willen jullie ook nog weten wat er verder is gebeurd vandaag hier? Of niet echt heel interessant meer… Snap ik ook wel, maar ergens ben ik toch een klein beetje trots op mezelf. Ik ben weer buiten geweest. Of het slim was… Geen idee, ik had toestemming dus dan probeer je wat he… Maar verder als heel voorzichtig voetje voor voetje lopen kwam ik niet. Om daarna weer languit op bed te crashen… Maar alle begin is moeilijk zeggen ze toch wel eens. 😉 maar om in mijn optimisme te zeggen dat ik zonder rolstoel het vliegveld wel weer uit zou lopen is niet helemaal realistisch denk ik. Ach als dat ’t ergste is ….

Liefs en tot snel!

Nog beter nieuws!

Lieve trouwe volgers,

Oké een keer een leuke blog, is ook weer eens wat anders toch. Vanacht vond ik ’t nog niet zo grappig maar uiteindelijk doen pilletjes toch hun werk en heb ik toch paar uurtjes geslapen… Ik werd zelfs om 7uur pas aangesloten aan infuus, behoorlijk record, meestal staan ze er om 6uur al.
Nu was het ook niet helemaal haar ochtendje denk ik. Bloed prikken gaat vrijwel altijd vlekkeloos (letterlijk) door de neckline. Maar daar ging er al iets mis… Geen idee wat precies, maar ze moest wat meer buisjes hebben dan normaal en daar raakte ze nogal van in de war volgens mij.
Vervolgens infuus aansluiten, is ook geen hogere wiskunde zou je zeggen als alles al gereed staat… Moet je wel alles goed aansluiten en niet op zelfde moment bloeddruk in diezelfde arm gaan meten. Tja dan snapt denk ik Ezra ook nog wel dat dan zowel bloed als medicijnen uit je aders gaat spuiten…. Weg van de minste weerstand misschien..? 😉 Oké alles bij elkaar werd ik op een stoel gezet en alles even verschoond. Daarna heeft ze toch maar een andere verpleegkundige gevraagd om het over te nemen want een beetje zenuwachtig werd ze er wel van, sorry onbekende Russische verpleegkundige…
Tot zo ver mijn ochtendritueel. Weinig spannends dus maar hoeft ook niet altijd toch?
Ik wacht met deze blog plaatsen totdat ik de bloeduitslagen weer heb en of ik dan eventueel volledig uit isolatie mag!
De pijn in m’n botten is op dit moment aardig onder controle door de pijnstillers, maar ik hoop eerlijk gezegd dat de stimulatie injecties ook gestopt kunnen worden zodat die pijn ook minder wordt.

Alweer eindig ik mijn blog met positief nieuws!! Arts is net langs geweest en m’n bloedwaardes zijn zodanig gestegen dat ik vandaag al kan starten met de laatste dag chemo!! Nu komt het einde heel van deze behandeling heel dicht bij! Want de laatste chemo was het laatste wat nog gedaan moest worden mocht ik weer veilig terug keren naar Nederland! En ja, het ontslag zit er dus aan te komen! Halleluja! Lof zij de Heer! Eindelijk weer naar huis. Eindelijk weer naar m’n lieve man, eindelijk weer mn lieve kleine mannetje knuffelen.
Oké de arts temperde mijn enthousiasme wel enigzins omdat vandaag de chemo waarschijnlijk ook niet helemaal zonder slag of stoot gaat (het blijft toch chemo, niet een paracetamolletje ofzo) maar ik ben wel bij de laatste stap aangekomen! Na vandaag zal ik dan nog één of meerdere rustdagen nodig hebben en dan ontslag inplannen.
Bedenk even hoe ik m’n blogs van begin van deze week schreef, en hoe het nu gaat…. Is toch bijna niet te geloven? Ik kan het in ieder geval bijna niet geloven. Elke dag hoop en bid ik om een wonder, en dat wonder is gekomen. Uit God’s heilige Handen en op Zijn tijd en wijze.

Liefs, een hele optimistische (nog steeds wel ziek hoor, zo positief ben ik nou ook weer niet) Erika

Goed nieuws!

Lieve volgers,

De titel van deze blog is goed nieuws. Het goede nieuws komt pas aan het eind dus nog even door m’n klaagzang heen lezen.

Goed begin van de dag…. Of niet. Het hele drama begon gisteravond of eigenlijk gistermiddag al. Hoe vol lof ik ’s ochtends een blog schreef, hoe groter de mentale terugslag ’s middags was denk ik. En was er een speciale reden voor? Nee niet echt, ik voelde me weer eens een eenzaam fragiel vogeltje in een niet zo’n mooi kooitje. Zoiets? Kan ook iets anders zijn hoor… Het grote gemis van een paar sterke armen om me heen bijvoorbeeld. Of een lief knuffeltje van m’n kleine jongen. Het kan het allemaal zijn, in ieder geval was m’n positieve flow even verdwenen.

Vorige week heeft Remco voor de chemo m’n haar geminimaliseerd…. Maar helemaal kaal was het nog niet natuurlijk… Ook dat is in gang gezet gisteravond. Ineens heb je plukken haar in je handen. Je weet dat dit moment komt, je weet dat dit erbij hoort, je weet dat dit normaal is bij chemotherapie, waarom doet het dan nog zoveel met je? Voordat ik aan deze behandeling begon zag ik erg op tegen dit moment… Maar het is toch echt wel weer anders als dat je je voorgesteld had. Het valt er namelijk met plukken uit… Advies van de verpleegkundige was om het (met hoge uitzondering vanwege de neckline) onder de douche er allemaal af te krijgen… Halverwege kon ik het niet meer… Ik was te zwak? Een mietje? Even doorzetten en je bent klaar? Nee sorry ik kon het gewoon niet meer handelen. Dan maar vandaag nieuwe kans wagen… Of nog ff met een muts met daaronder maanlandschap rond lopen… Ik bedoel zoveel mensen zien mij hier niet, dus voor wie zou ik een modeshow moeten lopen? Voor niemand…. Voor mezelf misschien, dat ik mezelf weer wat minder lelijk ga vinden en weer wat meer zelfvertrouwen te krijgen. Maar ook dat komt weer…. Ook ik ga weer haar krijgen, misschien wel 10x mooier als dat ik had. Als we dat nou voor ogen houden dan kom ik er wel 😉
Oké als toefje op de taart weet ik nu ook wat botpijn is. (niet dat ik de ambitie had om dat te weten en een aanrader is het nou ook weer niet) In het begin van de behandeling kreeg ik injecties om de stamcellen te stimuleren. Tot zover had ik daar toen weinig tot geen last van. Na de chemotherapie zijn de stamcellen teruggeplaatst, en zijn deze injecties weer opgestart. Nu lig ik er ’s nachts gezellig wakker van en weet ik ook wat dat is…. Beetje uitvergrote spierpijn alleen dan in je botten… Alsof die opgerekt worden ofzo. (logisch want als ’t goed is komen er weer meer stamcellen bij)

Conclusie van deze blog, ik kan er tot nu toe weinig positiefs van maken….. Maar…. Komt er net toch een alleraardigst verpleegkundige binnen met toch wel positief nieuws! Mijn bloedwaardes zijn gestegen! Ik mag nog niet volledig uit isolatie en moet vooral nog erg voorzichtig doen, maar… M’n gevangenispak mag uit, ik mag m’n eigen kleding weer aan, ik mag weer tanden poetsen, ik mag onder begeleiding 5 minuutjes m’n kamer uit, ik mag ineens zo veel! Haha dit allemaal nog steeds wel onder strenge regels hoor, maar het voelt al een stuk vrijer!

Toch bijzonder…. Ik begin een blog met het idee om al m’n klaagpuntjes van me af te schrijven… Kijk hoe ik nu eindig! Alweer, God heeft alle macht op hemel en op aarde!

Liefs en tot snel,

God is goed in al wat Hij doet

Lieve volgers,

De HEERE is goed in al wat Hij doet! Beseften we dat maar eens wat meer!
Wat een begin van een blog! Eigenlijk zou dit genoeg moeten zijn, genoeg informatie. Maar ik verwacht dat jullie ook wel willen weten hoe het in het verre Moskou eraan toe gaat.
Zoals we het in medische termen zeggen heb ik nogal last van dagschommelingen. Laatste 2 nachten heb ik redelijk geslapen en denk ik ’s ochtends me ook wel weer beter te voelen. Totdat ik natuurlijk gister heel eigenwijs zelf naar het toilet strompelde en die toch net niet haalde en daardoor op de grond lag. Ook kwamen er hartkloppingen de hoek om kijken en was ik weer terug bij af. Dringend advies van de arts: ‘Gedraag je als een patiënt en wees met alles voorzichtig’.
Dus ik ben weer netjes in bed gaan liggen. Maar ook dat is niet echt mijn favoriete bezigheid hoor. Ik blijf maar nadenken. Boeken lezen, puzzelboekje verslinden, films en series kijken, m’n concentratie houdt dat niet zo lang vol… Dus ga je nadenken….
En nadenken is opzich niet verkeerd hoor (zouden we eens wat vaker moeten doen) maar zolang je er maar niet in door sla. Gistermiddag was ik bang… Beetje paniekerig bang. Remco komt als ’t goed is pas eind van de week weer hierheen (als de Visa weer rond is) en tot die tijd zal ik het toch in m’n eentje in dit celletje moeten uitzingen.
Ik was niet bang om te sterven, maar wel bang om alleen te sterven… Toen ik vandaag dan weer een stukje uit het boekje van Corrie ten Boom las (ook zeker een aanrader!) gaf me dat weer bemoediging. Jezus is altijd bij mij. In welke angsten en pijnen ik ook zit. Voor sommige mensen klinkt dit als lege woorden maar voor mij zijn ze waarheid geworden. En natuurlijk heb ik nog steeds mijn waarom vragen en mijn verdriet en boosheid. Maar wanneer ik dan op Hem mag zien vaagt dit weg. Want wat ben ik beter? Waarom een ander wel en ik niet?
Wat klinkt dit allemaal positief he, optimistisch vooral. Maar wat heb ik eraan om weg te kwijnen in zelfmedelijden. Doe ik ook wel hoor, ik heb hier in Moskou al heel wat traantjes gelaten. Gewild maar ook ongewild. Dit hele avontuur ben ik aangegaan met als doel een gezonde toekomst tegemoet te gaan. Een gezonde toekomst met mijn lieve man en mijn geweldige zoon!
Ook na deze behandeling ben ik hier niet zeker van, maar dan heb ik in ieder geval een poging gewaagd om er het beste van te maken. Dan alsnog kan ik ziek worden, ongeluk krijgen enz. enz. Maar als ik het niet had gedaan was ik vrijwel zeker van een ongezonde toekomst.

De bloeduitslagen van vandaag waren ook positief! Ze beginnen te stijgen! Alleen de hemoglobine wil nog niet echt mee doen maar de rest doet het goed. Nog steeds kan ik niet gezellig een rondje in de frisse buitenlucht lopen maar dat idee komt wel steeds dichterbij! Artsen beginnen ook voorzichtig positief te worden.

Laat ik daar dan gewoon aan mee doen en me focussen op de dingen die wel goed gaan.

Liefs uit nog steeds het bajes-celletje in het verre Moskou.