God is goed in al wat Hij doet

Lieve volgers,

De HEERE is goed in al wat Hij doet! Beseften we dat maar eens wat meer!
Wat een begin van een blog! Eigenlijk zou dit genoeg moeten zijn, genoeg informatie. Maar ik verwacht dat jullie ook wel willen weten hoe het in het verre Moskou eraan toe gaat.
Zoals we het in medische termen zeggen heb ik nogal last van dagschommelingen. Laatste 2 nachten heb ik redelijk geslapen en denk ik ’s ochtends me ook wel weer beter te voelen. Totdat ik natuurlijk gister heel eigenwijs zelf naar het toilet strompelde en die toch net niet haalde en daardoor op de grond lag. Ook kwamen er hartkloppingen de hoek om kijken en was ik weer terug bij af. Dringend advies van de arts: ‘Gedraag je als een patiënt en wees met alles voorzichtig’.
Dus ik ben weer netjes in bed gaan liggen. Maar ook dat is niet echt mijn favoriete bezigheid hoor. Ik blijf maar nadenken. Boeken lezen, puzzelboekje verslinden, films en series kijken, m’n concentratie houdt dat niet zo lang vol… Dus ga je nadenken….
En nadenken is opzich niet verkeerd hoor (zouden we eens wat vaker moeten doen) maar zolang je er maar niet in door sla. Gistermiddag was ik bang… Beetje paniekerig bang. Remco komt als ’t goed is pas eind van de week weer hierheen (als de Visa weer rond is) en tot die tijd zal ik het toch in m’n eentje in dit celletje moeten uitzingen.
Ik was niet bang om te sterven, maar wel bang om alleen te sterven… Toen ik vandaag dan weer een stukje uit het boekje van Corrie ten Boom las (ook zeker een aanrader!) gaf me dat weer bemoediging. Jezus is altijd bij mij. In welke angsten en pijnen ik ook zit. Voor sommige mensen klinkt dit als lege woorden maar voor mij zijn ze waarheid geworden. En natuurlijk heb ik nog steeds mijn waarom vragen en mijn verdriet en boosheid. Maar wanneer ik dan op Hem mag zien vaagt dit weg. Want wat ben ik beter? Waarom een ander wel en ik niet?
Wat klinkt dit allemaal positief he, optimistisch vooral. Maar wat heb ik eraan om weg te kwijnen in zelfmedelijden. Doe ik ook wel hoor, ik heb hier in Moskou al heel wat traantjes gelaten. Gewild maar ook ongewild. Dit hele avontuur ben ik aangegaan met als doel een gezonde toekomst tegemoet te gaan. Een gezonde toekomst met mijn lieve man en mijn geweldige zoon!
Ook na deze behandeling ben ik hier niet zeker van, maar dan heb ik in ieder geval een poging gewaagd om er het beste van te maken. Dan alsnog kan ik ziek worden, ongeluk krijgen enz. enz. Maar als ik het niet had gedaan was ik vrijwel zeker van een ongezonde toekomst.

De bloeduitslagen van vandaag waren ook positief! Ze beginnen te stijgen! Alleen de hemoglobine wil nog niet echt mee doen maar de rest doet het goed. Nog steeds kan ik niet gezellig een rondje in de frisse buitenlucht lopen maar dat idee komt wel steeds dichterbij! Artsen beginnen ook voorzichtig positief te worden.

Laat ik daar dan gewoon aan mee doen en me focussen op de dingen die wel goed gaan.

Liefs uit nog steeds het bajes-celletje in het verre Moskou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *