Goed nieuws!

Lieve volgers,

De titel van deze blog is goed nieuws. Het goede nieuws komt pas aan het eind dus nog even door m’n klaagzang heen lezen.

Goed begin van de dag…. Of niet. Het hele drama begon gisteravond of eigenlijk gistermiddag al. Hoe vol lof ik ’s ochtends een blog schreef, hoe groter de mentale terugslag ’s middags was denk ik. En was er een speciale reden voor? Nee niet echt, ik voelde me weer eens een eenzaam fragiel vogeltje in een niet zo’n mooi kooitje. Zoiets? Kan ook iets anders zijn hoor… Het grote gemis van een paar sterke armen om me heen bijvoorbeeld. Of een lief knuffeltje van m’n kleine jongen. Het kan het allemaal zijn, in ieder geval was m’n positieve flow even verdwenen.

Vorige week heeft Remco voor de chemo m’n haar geminimaliseerd…. Maar helemaal kaal was het nog niet natuurlijk… Ook dat is in gang gezet gisteravond. Ineens heb je plukken haar in je handen. Je weet dat dit moment komt, je weet dat dit erbij hoort, je weet dat dit normaal is bij chemotherapie, waarom doet het dan nog zoveel met je? Voordat ik aan deze behandeling begon zag ik erg op tegen dit moment… Maar het is toch echt wel weer anders als dat je je voorgesteld had. Het valt er namelijk met plukken uit… Advies van de verpleegkundige was om het (met hoge uitzondering vanwege de neckline) onder de douche er allemaal af te krijgen… Halverwege kon ik het niet meer… Ik was te zwak? Een mietje? Even doorzetten en je bent klaar? Nee sorry ik kon het gewoon niet meer handelen. Dan maar vandaag nieuwe kans wagen… Of nog ff met een muts met daaronder maanlandschap rond lopen… Ik bedoel zoveel mensen zien mij hier niet, dus voor wie zou ik een modeshow moeten lopen? Voor niemand…. Voor mezelf misschien, dat ik mezelf weer wat minder lelijk ga vinden en weer wat meer zelfvertrouwen te krijgen. Maar ook dat komt weer…. Ook ik ga weer haar krijgen, misschien wel 10x mooier als dat ik had. Als we dat nou voor ogen houden dan kom ik er wel 😉
Oké als toefje op de taart weet ik nu ook wat botpijn is. (niet dat ik de ambitie had om dat te weten en een aanrader is het nou ook weer niet) In het begin van de behandeling kreeg ik injecties om de stamcellen te stimuleren. Tot zover had ik daar toen weinig tot geen last van. Na de chemotherapie zijn de stamcellen teruggeplaatst, en zijn deze injecties weer opgestart. Nu lig ik er ’s nachts gezellig wakker van en weet ik ook wat dat is…. Beetje uitvergrote spierpijn alleen dan in je botten… Alsof die opgerekt worden ofzo. (logisch want als ’t goed is komen er weer meer stamcellen bij)

Conclusie van deze blog, ik kan er tot nu toe weinig positiefs van maken….. Maar…. Komt er net toch een alleraardigst verpleegkundige binnen met toch wel positief nieuws! Mijn bloedwaardes zijn gestegen! Ik mag nog niet volledig uit isolatie en moet vooral nog erg voorzichtig doen, maar… M’n gevangenispak mag uit, ik mag m’n eigen kleding weer aan, ik mag weer tanden poetsen, ik mag onder begeleiding 5 minuutjes m’n kamer uit, ik mag ineens zo veel! Haha dit allemaal nog steeds wel onder strenge regels hoor, maar het voelt al een stuk vrijer!

Toch bijzonder…. Ik begin een blog met het idee om al m’n klaagpuntjes van me af te schrijven… Kijk hoe ik nu eindig! Alweer, God heeft alle macht op hemel en op aarde!

Liefs en tot snel,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *