Hoe gaat het in Lunteren?

 

Lieve volgers,

Een hele andere blog. Nu vanuit Lunteren, en ook zonder spannende behandelingen ofzo. Bevalt best goed hoor. Ik ben al weer helemaal gewend aan het Nederlandse leven, m’n eigen huisje, m’n lieve man en zoontje om me heen. Zal nog afkicken worden als Remco volgende week gewoon weer aan het werk gaat. Al is dat wel een goed teken natuurlijk, want dat betekent dat ik me weer enigzins zelfstandig kan redden. Betekend niet dat ik dan ook al weer de marathon kan lopen, een folderwijk kan gaan starten of weer kan gaan werken, maar het betekent wel dat ik mezelf weer kan redden in huis.

Ik heb nog wel veel rust nodig dus elke dag slaap ik minimaal één tot anderhalf uur. Ik merk ook wel dat als ik dat niet doe ik mezelf ’s avonds slechter ga voelen.
Er zitten ook ‘nadelen’ aan het weer thuis zijn. Eigenlijk kan je het geen nadelen noemen maar nu ik weer thuis ben wil ik weer veel te veel. Ik vergeet dan even dat ik nog aan het herstellen ben en daar dus ook m’n leven op aan moet passen. In het ziekenhuis in Rusland had ik geen andere keus, je kon daar niet veel anders doen als ‘rustig aan en veel slapen’. Nu ik weer thuis ben heb ik heel snel de neiging om teveel te doen om het vervolgens weer met van alles te moeten bekopen.
Maar over het algemeen gaat het dus goed. Ik krijg deze vraag erg vaak gesteld de afgelopen week. Logisch ook. Maar vaak weet ik niet zo goed het antwoord hierop. Het wisselt heel erg hoe ik me voel. De arts in Rusland had dit ook gezegd, de eerste 3 maanden gaan met veel ups en downs. Daarna gaat als het goed is de streep omhoog.
Ik ben nu een week thuis en zowel de ups en downs heb ik zeker al een paar keer voorbij zien en voelen komen. De ene dag voel ik me goed, volgende dag kan ik de hele dag wel janken. En waarom? Ik kan zo 100 redenen opnoemen. Maar ik kan ook 100 redenen opnoemen om blij en dankbaar te zijn. Dan bedenk ik me weer dat ik de behandeling zo goed door gekomen ben, dat ik nu weer fijn thuis bij m’n gezinnetje ben, dat ik steeds minder pijn heb, dat ik… en zo kan ik dus nog even doorgaan. Er zijn dus nogal schommelingen in hoe ik me voel. Zowel lichamelijk als mentaal.
Nog een reden om heel erg dankbaar te zijn is dat ik afgelopen woensdag bij de hematoloog geweest ben en mijn bloedwaardes erg goed herstellen!! Een gedeelte van de lijst met voorzorgsmaatregelen kunnen dus na een week al afgevinkt worden.
Een andere vraag die ik vaak krijg is of ik bezoek mag ontvangen. Ja ik mag bezoek ontvangen. Mits dat bezoek niet ziek is, ik mag geen kinderen ontvangen en bloemen als cadeautje is ook niet de bedoeling. Verder van harte welkom! Waarschijnlijk zie je na een uurtje al dat ik moe begin te worden maar dan ben je vast ook al wel met me uitgekletst 😉 en anders maken we gewoon een nieuwe afspraak om verder te kletsen.

Laatste vraag die ik ook regelmatig hoor is wanneer ik weet of de behandeling geslaagd is. Officieel weet ik dit pas over een jaar. Dan wordt er een MRI scan gemaakt en gekeken of er nieuwe plekken bij zijn gekomen of juist littekens minder zijn geworden. Maar in het komende jaar merk ik natuurlijk zelf ook of het goed gaat of niet, of ik weer MS aanvallen krijg of niet. Maar officieel wordt dit dus pas na een jaar vastgesteld.

Liefs

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *