Nog beter nieuws!

Lieve trouwe volgers,

Oké een keer een leuke blog, is ook weer eens wat anders toch. Vanacht vond ik ’t nog niet zo grappig maar uiteindelijk doen pilletjes toch hun werk en heb ik toch paar uurtjes geslapen… Ik werd zelfs om 7uur pas aangesloten aan infuus, behoorlijk record, meestal staan ze er om 6uur al.
Nu was het ook niet helemaal haar ochtendje denk ik. Bloed prikken gaat vrijwel altijd vlekkeloos (letterlijk) door de neckline. Maar daar ging er al iets mis… Geen idee wat precies, maar ze moest wat meer buisjes hebben dan normaal en daar raakte ze nogal van in de war volgens mij.
Vervolgens infuus aansluiten, is ook geen hogere wiskunde zou je zeggen als alles al gereed staat… Moet je wel alles goed aansluiten en niet op zelfde moment bloeddruk in diezelfde arm gaan meten. Tja dan snapt denk ik Ezra ook nog wel dat dan zowel bloed als medicijnen uit je aders gaat spuiten…. Weg van de minste weerstand misschien..? 😉 Oké alles bij elkaar werd ik op een stoel gezet en alles even verschoond. Daarna heeft ze toch maar een andere verpleegkundige gevraagd om het over te nemen want een beetje zenuwachtig werd ze er wel van, sorry onbekende Russische verpleegkundige…
Tot zo ver mijn ochtendritueel. Weinig spannends dus maar hoeft ook niet altijd toch?
Ik wacht met deze blog plaatsen totdat ik de bloeduitslagen weer heb en of ik dan eventueel volledig uit isolatie mag!
De pijn in m’n botten is op dit moment aardig onder controle door de pijnstillers, maar ik hoop eerlijk gezegd dat de stimulatie injecties ook gestopt kunnen worden zodat die pijn ook minder wordt.

Alweer eindig ik mijn blog met positief nieuws!! Arts is net langs geweest en m’n bloedwaardes zijn zodanig gestegen dat ik vandaag al kan starten met de laatste dag chemo!! Nu komt het einde heel van deze behandeling heel dicht bij! Want de laatste chemo was het laatste wat nog gedaan moest worden mocht ik weer veilig terug keren naar Nederland! En ja, het ontslag zit er dus aan te komen! Halleluja! Lof zij de Heer! Eindelijk weer naar huis. Eindelijk weer naar m’n lieve man, eindelijk weer mn lieve kleine mannetje knuffelen.
Oké de arts temperde mijn enthousiasme wel enigzins omdat vandaag de chemo waarschijnlijk ook niet helemaal zonder slag of stoot gaat (het blijft toch chemo, niet een paracetamolletje ofzo) maar ik ben wel bij de laatste stap aangekomen! Na vandaag zal ik dan nog één of meerdere rustdagen nodig hebben en dan ontslag inplannen.
Bedenk even hoe ik m’n blogs van begin van deze week schreef, en hoe het nu gaat…. Is toch bijna niet te geloven? Ik kan het in ieder geval bijna niet geloven. Elke dag hoop en bid ik om een wonder, en dat wonder is gekomen. Uit God’s heilige Handen en op Zijn tijd en wijze.

Liefs, een hele optimistische (nog steeds wel ziek hoor, zo positief ben ik nou ook weer niet) Erika

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *